آخرین مطالب
آزمایش اراتوستن (Eratosthenes)

بحث درباره فرضیه اراتوستن

فرضیه اراتوستن به دو نحو در ابتدای کار ایجاد شد:

  1. زمین یک کره است و به همین دلیل است که خورشید سایه ای با زاویه ۷ درجه در اسکندریه ایجاد می کند.
  2. پرتو های خورشید موازی هستند (تصویر را ببینید)، زیرا خورشید در فاصله زیادی از زمین قرار دارد.

فرضیه دوم اراتوستن نیاز به بحث بیشتر دارد. علم مدرن ادعا میکند که خورشید ۱۵۰ میلیون کیلومتر از زمی فاصله دارد. قطر خورشید ۱۳۹۱۴۰۰ کیلومتر و قطر زمین تنها ۱۲۷۴۲ کیلومتر است.

هنگام طراحی خورشید و زمین در ابعاد صحیح و با توجه به فاصله مناسب، با نرم افزار 3d cad ما این مدل را به دست می آوریم:

بحث درباره فرضیه اراتوستن

الگوی فوق روشن می کند که پرتو های خورشید که به زمین می رسند باید موازی باشند، جایگزینی وجود ندارد.

  • آیا می توانید تصاویری که در ادامه مطلب میبینید توضیح دهید؟

بحث درباره فرضیه اراتوستن

تصاویر بالا به وضوح نشان می دهند که پرتو های خورشید موازی نیستند بلکه با زاویه بسیار بزرگی واگرایی دارند.

این تصاویر به وضوح ثابت می کند که خورشید نمی تواند آنقدر که علم مدرن ادعا میکند از زمین فاصله داشته باشد.

به عنوان یک نتیجه، فرضیه اراتوستن معتبر نیست. اگر پرتو های خورشید واگرا باشند واضح است که این ریاضیدان اشتباه کرده و زاویه سایه ای که او اندازه گیری کرده به علت کروی بودن زمین نمی باشد.

در واقع وضعیت زیر واقعی است:

بحث درباره فرضیه اراتوستن

با توجه به مدل ما نتایج زیر حاصل شده:

  • زمین صاف است
  • زمین بی حرکت است
  • خورشید ۱۵۰ میلیون کیلومتر از زمین فاصله ندارد
  • خورشید بسیار کوچک است
  • قوانین گرانشی نیوتن و انیشتین قابل اعتماد نیستند

ممکن است برخی ایرادی به این نتایج وارد کنند.

ایراد اول: در واقع پرتو های خورشید موازی هستند اما به علت پرسپکتیو آنها را بصورت واگرا می بینیم.

پاسخ: در این مورد، آیا پرسپکتیو میتواند منجر به واگرا شدن پرتو های نور شود؟ این دقیقا همان است که ما در ویکیپدیا با عنوان “پرتو های گرگ و میش” یافتیم. از آنجایی که برخی پرتو ها نزدیکتر هستند و برخی دورتر، و البته نه همیشه، گاهی اوقات این پدیده پرسپکتیو واقعاً می تواند رخ دهد. بگذارید این وضعیت را آنالیز کنیم. در چه منظری پرسپکتیو در زمینه بصری ما عمل می کند؟ بیایید تصویر بعد را بررسی کنیم:

بحث درباره فرضیه اراتوستن

درحالی که به تصویر بالا نگاه میکردیم، از این مورد آگاه بودیم که خطوطی وجود دارد که بصورت همگرا به یک نقطه در افق نزدیک می شوند در حالی که خطوط عمودی همچنان موازی هستند:

پرسپکتیو باعث نمیشود که آن ها بصورت موازی دیده شوند. از این رو می توانیم قاعده ای بیابیم: تمام خطوطی که روی یک صفحه عمود بر جهت دید قرار می گیرند، تحت تاثیر پرسپکتیو نیستند. تمام خطوط موازی با جهت دید در یک نقطه در افق همگرا می شوند.

بطور مشابه، پرسپکتیو چند نقطه ای زیر را در نظر بگیرید.

در تصویر زیر یک تصویر پرسپکتیو سه بعدی وجود دارد.

بحث درباره فرضیه اراتوستن

خطوط افقی دو دیوار قابل مشاهده در دو نقطه مختلف قرار داده شده در افق همگرا میشوند در حالی که خطوط عمودی با یکدیگر موازی نیستند، به نقطه بالاتر در آسمان همگرا میشوند.

این آخرین نقطه اضمحلال یک مدل برای یک ناظر است که درحال نگاه کردن به یک ساختمان بلند یا ساختار به طور مستقیم از پایین یا از بالا است (ناظر نزدیک به هدف مورد نظر می باشد).

چرا این تصویر با تصویر قبل تفاوت دارد؟ چرا دو نقطه مختلف اضمحلال داریم؟ از آنجا که جهت دید با هیچ کدام از خطوط در تصاویر عمود نیست. در تصویر پیشین، ناظر عمود بر ساختار نمایش داده شده در عکس بود.

حال با توجه به مطالب ذکر شده فوق، بگذارید کمی تصاویر پرتو های واگرای خورشید که در بالا نشان دادیم را توضیح داده و بررسی کنیم. در همه این تصاویر یک نقطه همگرا برای پرتو ها وجود دارد و این منبع شان خورشید است.

نتیجه گیري: پرتو هاي خورشید واگرا هستند زیرا خورشید نزدیك زمین است و این به دلیل پرسپکتیو نمیباشد.

ایراد دوم: پرتو های واگرا با پرتوهای خورشید که از طریق ابرها عبور می کنند ظاهر می شوند. در این شرایط، پراش دلیل اصلی واگرایی پرتو هاست.

پاسخ: ویکیپدیا میگوید: “پراش پدیده ای است که هنگام برخورد موج با یک مانع یا شکاف که به صورت خمش موج (الکترومغناطیسی) دور گوشه های مانع یا شکاف (روزنه) و انتشار آن به درون ناحیه سایه مانع تعریف می شود. این پدیده موجب میشود تا موج خودش را ترمیم و امکان دریافت سیگنال هنگامی که مانعی میان ارسال کننده و آنتن است را فراهم می کند، هرچند که سیگنال هیچگاه همانند وضعیت اولیه اش نیست. در فیزیک کلاسیک پدیده پراش به عنوان تداخل امواج با توجه به اصل هویگنس فرنل توصیف میشود. این رفتارهای خاص زمانی نمایش داده می شوند که یک موج با یک مانع یا یک شکاف مواجه است که در اندازه آن با طول موج قابل مقایسه است.”

بنابراین نور خورشید باید هنگام عبور از ابرها واگرا شود زیرا نور به شکاف ابعاد طول موج آن برخورد میکند. طول موج نور مرئی از ۳۹۰ تا ۷۰۰ نانومتر است.

یک نانومتر 10 به توان -9 است. تصویر زیر را ببینید:

آیا این قسمت خالی در ابرها کمتر از ۷۰۰ نانومتر است؟ فکر نمی کنم! به نظر می رسد چند صد متر است.

نتیجه: پرتو ها به علت پراش واگرا نمیشوند.

ایراد سوم: پرتو های خورشید واگرا می شوند زیرا جو به صورت یک لنز واگرا عمل می کند.

پاسخ: جو زمین در صورت کروی بودن باید یک کره باشد و بنابراین به صورت یک لنز محدب با نور خورشید عمل می کند. در تصویر زیر می توانید رفتار یک لنز محدب را ببینید. لنز محدب یک لنز همگرا است. به این ترتیب ما باید اشعه هایی را که از خورشید میرسند به صورت موازی ببینیم که بر روی زمین همگرا میشوند.

بحث درباره فرضیه اراتوستن

نتیجه گیری: 

پرتو خورشید واگرا میشود زیرا خورشید نزدیک به زمین است و نه به خاطر اینکه اتمسفر مانند یک لنز واگرا عمل میکند. در نهایت فرضیه اراتوستن رد می شود.


مطالب مرتبط:


 

رمز فایل، در صورت وجود :

درباره زمین تخت

زمین تخت
زمان خود را به بهتر کردن خود با مطالعه نوشته های دیگران اختصاص دهید. بنابراین شما به سادگی آنچه را بدست می آورید که دیگران سخت برای آن زحمت کشیده اند.

همچنین بررسی کنید:

آزمایش لیزر: زمین مسطح است

آزمایش لیزر: زمین مسطح است

آزمایش لیزر: در مطالب قبل به توضیح برخی از مهم ترین برهان های کرویت زمین …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

7 − سه =

Translate »